Japanner-erger-je-niet (1)

Als je met de trein wilt reizen, dien je vooraf een kaartje te kopen. Niks geks, want dat is bij ons ook zo. Het kaartje wat je koopt is voor een bepaald traject of zone. Bij het betreden van het station stop je het kaartje in een toegangspoortje en loop je verder. Bij je bestemming stap je uit de trein en stop je hetzelfde kaartje wederom in het toegangspoortje en krijg je deze niet meer terug, normaal gesproken als je het tarief voor dat traject ook hebt betaald. Elk traject heeft zijn eigen prijs. Wij zouden geen Nederlanders zijn om uit te proberen hoe goedkoop je kan reizen op langere trajecten. We nemen de proef op de som en betalen te weinig voor een bepaald traject. Bij het verlaten van het station geeft het apparaat een beltoon en sluit het poortje. Als je doorloopt kan je er alsnog gewoon langs. Het kaartje wordt nu wel teruggegeven. Ron als eerste erdoor, Léon lukt het ook nog maar dan kijkt de controleur verschrikt op. Alarmbellen en rode lampen, wat blijkbaar niet veel voorkomt, doet de beste man wakker schudden. Rick en Kevin lopen nonchalant terug totdat, wonderbaarlijk, de telefoon bij de controleur overgaat. Rick en Kevin grijpen hun kans en nemen de poortjes te grazen. Weer gaan alle bellen rinkelen en lampen aan. Maar de controleur heeft er geen oor meer voor of is niet snel genoeg. Makkelijk eenvoudig is dit systeem te omzeilen. Ongetwijfeld wordt er nu gezocht naar een stel Europeanen die het openbaar vervoer voor 4 euro hebben opgelicht. Het kaartje houden we als souvenir.

Dinsdag 15 mei

Wederom gaan we vandaag naar Kamakura, want daar is nog veel meer te zien qua tempels en shrines. Helaas regent het en dat zal het ook de hele dag doen. Kevin probeert zijn geleerde Japans uit op de plaatselijke bevolking. Hij tracht goedemorgen te zeggen tegen een agent door "arigato" te roepen. De agent kijk hem verbaast aan en begrijpt niet waarom Kevin hem bedankt. Al rennend om de trein te halen excuseert hij menig Japanner met saporro. De Japanners kijken stomverbaasd naar een lange blonde man die continue om een biermerk roept. Aangekomen in Kamakura kopen we eerst wat kleine paraplu's, want het gaat steeds harder regenen. Even buiten de stad bezoeken we de oudste tempel van Kamakura. Tradities worden hier in stand gehouden door de goden te eren. Later struinen we door een bamboebos met bamboebomen van ruim 10 meter. In de middag drinken we thee in een traditioneel theehuis en ervaren we een thee ceremonie. Wij bezoeken ook nog een kyudo dojo. Dit is een traditionele stijl in boogschieten wat door veel vrouwen wordt beoefend. Zo ook hier. Eind van de middag gaan we nog naar een kimono shop. Wederom worden we hier uitstekend geholpen en zijn de verkopers erg vriendelijk en kopen allen een kimono. Op de terugweg in de trein zien we voor de 5de dag achtereen hoe de meeste Japanners zich concentreren op hun mobieltje of een boek. Wie geen afleiding hierin vindt staart wezenloos voor zich uit. In de overvolle trein, waar niemand praat of belt, zijn wij overduidelijk aanwezig. Wij praten en steken met kop en schouders boven de rest uit, zelfs Ron. Als we gaan zingen durft een enkeling ons aan te kijken met een blik van wat wij in godsnaam aan het doen zijn.

Waarom Japanners mondkapjes dragen

In metro's, op straat, in winkels, eigenlijk overal zijn er Japanners die mondkapjes dragen. En wij weten waarom...

Maandag 14 mei

Vanochtend gaan we richting Yokohama om de tas van Kevin op te halen. Kenji zullen we daar treffen. Het lijkt op zich niet moeilijk om de trein te pakken van Fujisawa naar Yokohama, dachten we. Met een plattegrond gaan we op weg. Het begin gaat goed, maar na een paar keer overstappen zijn we lost in Yokohama. En dat is niet prettig als je weet dat Yokohama de tweede grote stad is van Japan. We bellen Kenji. We zijn het verkeerde station uitgestapt en we moeten de metro nog nemen. De metro's staan niet op onze kaart. Wonder boven wonder bereiken we ons doel. Ook al hebben we al 3 dagen met het openbaar vervoer gereisd, het blijft een complex netwerk van treinen en metro's. De middag vullen we in met een bezoek aan Kamakura. Dit is een bijzondere ervaring als de geschiedenis bekend is. Hier is zo'n 700 jaar geleden heftig gevochten. De vele graven van samurai's zijn indrukwekkend. We komen zelfs op graven het symbool van Daito Ryu tegen, de voorvaderen van de stijl die wij beoefenen. Kippenvel krijgen wij ervan. Tevens vonden we het graf van Funokoshi, grondlegger van het Shotokan karate. Aan het eind van de middag bezoeken we een vriend van Kenji in Kamakura. Ook dit wordt weer ervaring om nooit te vergeten. Wat een gastvrijheid, ongelooflijk! Bier en sake komt op tafel. Het onderwerp waar veel over wordt is gesproken is uiteraard budo. Onze gastheer is 66 jaar, al zou je hem dat niet geven, en beoefent karate. Wat een energieke man. Hij is erg onder de indruk als Ron de ontspanning in de weringen demonstreert met Rick en hem zelf laat voelen wat ontspanning is. Heel apart dat wij Nederlandse de Japanners iets kunnen leren over budo. We worden uitgenodigd om sukiyaki mee te eten. Heerlijk!!! Het wordt een lange avond. Moe en voldaan gaan we terug naar ons hotel.

Zondag 13 mei

Vandaag is de grote dag. We vertrekken uit het ouderlijk huis van Kenji! En gaan naar Fujisawa waar we een hotel hebben geboekt EN we gaan vandaag voor het eerst trainen met Kenji. Daarvoor reizen we door naar Yokosuka (uitgesproken als Yokuska) en ontmoeten een aantal leerlingen van Kenji. De training en demonstraties vinden plaats op de Amerikaanse Navy basis aldaar. Een stukje Amerika in Japan waar we toegang tot krijgen. Helaas zijn de grootste schepen gisteren vertrokken, dus de haven is vrij leeg op wat duikboten en Japanse marine schepen na. We krijgen een demo in Aikisambo en Yoshinkan Aikido. Daarna komen wij. Wij geven als laatste een demo in combinatie met lesgeven. Zoals eerdere reacties op onze stijl slaat dit zelfs ook in Japan in als een bom. Dat een stel domme Hollanders een Japanse krijgskunst beoefenen met zo'n intensie en snelheid. Dat hebben zij zelfs nog nooit gezien. Als afsluiting gaan we op de basis met de Amerikanen en Japanners genieten van een pizza buffet. Erg top en lache met die Yankees. Tijdens het eten horen we dat de bagage van Kevin is gevonden en gedropt bij het ouderlijk huis van Kenji. Damn, moeten we toch nog terug naar dat spook.PS. foto's volgen nog.

Zaterdag 12 mei

Na een enerverende nacht ontbijten we in het kleine winkelcentrum in de buurt. De temperatuur is goed en eten buiten. Daarna pakken we de trein naar Tokyo met Kenji als gids. Dat is maar goed ook, want je verdwaalt daar echt. Wat een enorme grote stad! Daarbij staat alles uitsluitend in het Japans, alleen de namen van stations zijn leesbaar. Verder bijna geen westerse teksten te vinden. Na een rondwandeling door de tuinen van het oude keizerlijke paleis gaan we opzoek naar eten. En dat vinden we in de bekendste wijk van Tokyo: Ginza. We krijgen allerlei hapjes geserveerd en het ene is nog lekkerder dan het andere. Wat een culinaire verwennerij! Als we later door de grote winkelstraten van Ginza lopen realiseren wij ons de ontspannen sfeer op straat. Wel redelijk druk, maar we ervaren totaal geen agressie op straat zoals in de Nederlandse steden. Iedereen is erg vriendelijk en zo behulpzaam. In alles zit structuur en respect. Onbegrijpelijk dat dat kan in stad met 13 miljoen inwoners. Het respect voor elkaar is hier overduidelijk waarneembaar. Hopelijk komt de bagage van Kevin morgen aan.

Vrijdag 11 mei

Het land van de onbegrensde technologie ... dachten we. Van de vijf telefoons die mee zijn heeft er eentje bereik. Gratis internet? Ja, maar bereik en snelheid nul. Eindelijk hebben we een hotel in Fujisawa waar we internet hebben. Dus met terugwerkende kracht de blog bijwerken.

Kenji Sensei staat ons in Yokohama op te wachten bij de bus terminal. Een klein energiek Japannertje. Hij begeleidt ons naar zijn ouderlijk huis waar alleen zijn moeder nog woont. Klein Japans huisje, leuk van de buitenkant, maar ... Where the hell are we?! Wat een zooitje en wat een muffe stinkende lucht. Te erg. Moeten we hier een paar dagen verblijven? Dacht het niet. Maar even snel een hotel vinden is er lastig. We willen Kenji ook niet gelijk beledigen. We gaan eerst naar Yokohama down town en eten ongelofelijk lekkere sushi. Dit is een topper. Daarna naar een badhuis om schoon te worden van de reis. Hmmm, dit voldoet ook niet echt aan onze verwachtingen. Vervallen, oud en niet echt fris. Terug in het huis moeten we toch maar gaan slapen, op de grond wel te verstaan - typisch Japans laten we maar zeggen. Het wordt een enerverende nacht waarbij oma veelvuldig het licht aan en uit doet, nachtelijke gebeden preekt en rare bedgeluiden maakt. Het lijkt wel een spook. We moeten wel meegeven dat ze soepeltjes over troep en lage stoeltjes heenstapt en dat met haar 92 jaar.