zaterdag 19 mei 2012
Zaterdag 19 mei
Vanochtend weer eens lekker uitgeslapen. Na het ontbijt de trein gepakt richting Kamakura. We lopen langs een katana-shop. Als we naar binnen gaan wordt direct gevraagd: "Navy?". We geven aan dat we geen Amerikanen zijn maar Nederlanders. Het ijs is meteen gebroken. Foto's worden getoond hoe katana's worden gemaakt en te gebruiken. Wij laten wat filmpjes zien van onze krijgskunst. Er is een festival in het stadje. Het is erg druk in de winkelstraatjes en besluiten om te gaan lunchen en naar Yokosuka te gaan. Daar hebben we afgesproken met één van de Amerikanen om het vliegdekschip de USS George Washington te bewonderen. Als we aankomen in Yokosuka zijn we al te laat voor onze afspraak. We proberen een taxi te nemen naar de Navy base. De taxichauffeurs willen ons niet meenemen. Blijkbaar weren ze Amerikanen uit hun taxi. Dan maar lopen en gelukkig kunnen we de basis nog op. We maken eerst wat foto's van Japanse onderzeeërs en ander marineschepen voordat we het vliegdekschip zien. Wat een enorm groot en lang schip! Heftig! Helaas kunnen we er niet dichterbij komen dan een meter 60. Na de rondleiding op de basis gaan we Yokosuka in met onze Amerikaanse begeleider voor een drankje, een donut en een bakkie koffie. We merken weer dat Amerikanen niet echt geliefd zijn hier. Ze blijken er hier een zooitje van te maken: criminaliteit, luidruchtigheid, openbare dronkenschap en het niet tonen van respect voor de Japanse cultuur. Ook als we bij de koffieshop aangeven dat we Nederlanders zijn is het ijs gebroken. Een wild vreemde Japanse man, die blijkbaar hoorde van onze afkomst, stelt gelijk voor om een foto van ons te maken met onze camera. Erg spontaan. Hier in Japan hebben Nederlanders een goede naam en wij proberen dat zo te houden. Laten we onze Japanner-erger-je-niet activiteiten maar even vergeten.
donderdag 17 mei 2012
Budo respect
Hoewel menig Japanner zich niet (meer) actief bezighoudt met budo, merken we dat er wel heel veel respect is voor diegene die dat wel doen. In tegenstelling tot Europa, waar het beoefenen van een vechtsport of krijgskunst als agressief wordt gezien en als je in het openbaar traint je raar wordt aangekeken, wordt in Japan budo als een waardevolle historie gezien. Alle Japanners, jong en oud, man of vrouw, zijn geïnteresseerd in budo en in ons verhaal en de krijgskunst Aikijujutsu. Als we in het openbaar trainen wordt er geklapt als we een mooie techniek laten zien. Niemand schrikt ervan en er is veel respect voor wat we doen. De meeste Japanners beoefenen tegenwoordig Amerikaanse sporten zoals baseball en American football, maar bijna allemaal hebben ze ooit iets beoefent als Aikido, Judo of Karate. Wat dat betreft voelen we ons hier meer dan thuis.
Vrijdag 18 mei
Alweer vrijdag. Wat gaat de tijd toch snel als je het naar je zin hebt. Kenji belde ons vanochtend in ons hotel dat we vanmiddag van 15:00 tot 17:00 kunnen trainen in de Budokan van Ofuna en daarna een meeting hebben met Yoshiharu Sago (Toyanma ryu, kunst van het doorklieven met het zwaard). Eerst ontbijten bij Doutor Coffeeshop downtown Fujisawa. Daarna wat broodjes en drinken gehaald voor de lunch. Wat elke dag weer opvalt is dat iedereen trots is op zijn/haar werk. Zo ook de stadswachters in uniform die alleen al respect verdienen om hier de hele dag te staan en (volgens ons) niet veel te doen hebben omdat de criminaliteit erg laag is. Het is totaal geen probleem om een foto van ze te maken en ze te bedanken met een diepe buiging. Om 14:00 hebben we met Kenji afgesproken bij het treinstation van Ofuna. Een kort ritje met de bus brengt ons naar de budokan. Voor slechts €2,25 per persoon kunnen we 2 uur trainen in de dojo, die we delen met een groepje die Katori Shinto Ryu (Katana) traint. Verder wordt er in budokan Kyudo (boogschieten) en Naginata Ryu (stafwapen) getraint. Na de training gaan we met de trein naar Yokosuka om daar Yoshiharu Sago te ontmoeten. Met z'n 6'en gaan we eten bij een steak house aan een traditionele Japanse eettafel: op de grond dus. Dat is ook niet alles, als je kramp krijgt in je benen. Het is wel erg gezellig en horen mooie verhalen van Yoshiharu over het maken van katana's en de kunst van het doorklieven. Hij blijkt 8e dan te hebben in Toyanma ryu. Het is een rustige, enigsinds verlegen man met een behoorlijke kennis en kunde over het hanteren van de katana. Na de maaltijd nuttigen we nog koffie bij de Starbucks. Ron krijgt een houten katana, gemaakt van bamboe, door Yoshiharu overhandigd. Het is een pracht exemplaar. Erg uniek.
Japanse slaapplaats
Dit filmpje wilden wij jullie niet onthouden. Zie hier de slaapplaats van het ouderlijk huis van Kenji waar wij niet langer wilde verblijven.
Wat wil je drinken en eten?
Snap jij het? Gelukkig zijn ze hier wederom erg vriendelijk en behulpzaam, dus we komen er wel uit. In dit restaurant hebben we weer een ongelooflijke smaaksensatie ervaren, maar hoe de gerechten heten? Geen idee.
Abonneren op:
Posts (Atom)